از امروز زمان مشخصی را به مطالعه زبان اسپرانتو تخصیص داده ام. به پیشنهاد یکی از اساتید بزرگوار از کتاب اسپرانتو آسانترین زبان دنیا تالیف احمدرضا ممدوحی برای یادگیری استفاده می کنم.

فکر می کنم در روزهای آینده بیشتر درباره این زبان در اینجا بنویسم.

الف- خوب خانم، رشته تحصیلیتون چیه؟

ب- دیپلم ریاضی، فوق دیپلم هنر.

الف- تو چه زمینه ای کار کردید؟

ب- گرافیک کامیوتر

الف- چند وقت؟

ب- دو ماه اخیر، قبلش هم یه مدت تایپیست بودم، یه مدت دفتر دار مدرسه، یه مدت مربی مهدکودک.

الف- خوب فکر می کنید می تونید کار برنامه نویسی کامپیوتر انجام بدید؟

ب- بله حتما

الف - تا حالا برنامه نویسی کردید؟

ب- نه، ولی دیدم زود یاد می گیرم، حداکثر دو یا سه جلسه.

الف- ولی کسی که تا حالا کار برنامه نویسی انجام نداده بعیده کمتر از دو سه سال بتونه یه برنامه نویس حرفه ای بشه.

ب- ................................ سکوت

الف- حقوق مورد انتظارتون چقدره؟

ب- توافقی

الف- می خواید بیمه هم بشید؟

ب- بشه بهتره.

الف- شغل پدرتون چیه؟

ب- تو کار تبلیغات هستند.

الف-یعنی چه کاری انجام می دن؟

ب- شرکت تبلیغاتی دارن.

الف- شماره تماستون لطفا.

ب- xxxxxxxxx

 

تو اینجور مصاحبه ها چطور باید قضاوت کنی؟

بگی طرف خیلی آدم با اعتماد بنفسیه یا براش دل بسوزونی که ببین چقدر تحت فشاره که فقط باید یه جوری مشغول بکار بشه یا بگی دروغگوست.

 

مصرف متوسط روزانه بنزین در کشور حدود ۶۴ میلیون لیتر است. از این میزان حدود ۲.۷ میلیون لیتر یعنی حدود ۴ درصد بنزین سوپر است. بنابراین افزایش قیمت یا خارج کردن این نوع بنزین از سهمیه بندی تاثیری در میزان مصرف بنزین ندارد.

مصرف کنندگان نیز لزوما افراد متمول نیستند بلکه افرادی هستند که بیشتر به فکر سلامت اتومبیل خود هستند.

در عین حال، اثر این نوع بنزین بر محیط زیست بسیار کمتر است.

خروج این نوع بنزین از سهمیه بندی بیشتر به افزایش آلودگی هوا و استهلاک خودروها کمک می کند تا کمتر شدن مصرف بنزین.

گاهی به نظر می رسد تصمیمات یا غرض ورزانه است یا احمقانه و یا تک بعدی.

بعضی آدمها هستند که خود بخود پر از انرژی مثبت هستند. چه بخواهند چه نخواهند. این موضوع را خیلی خوب می توانی احساس کنی.

به نظر می رسد این امر نه کاملا ذاتی است و نه کاملا اکتسابی. ترکیبی است از هر دو.

چقدر مراوده با اینگونه آدمها لذت دارد.

یکی از تفاوتهای بارز مردمان در کشورهای پیشرفته با سایر کشورها در میزان اعتماد بنفس آدمهاست.

به خوبی می توان اعتماد بنفس بیشتر ایشان را در مسائل مختلف زندگی حس کرد. به نظر می رسد این مساله ریشه در نوع تربیت و پرورش آنان در دوران کودکی دارد.

به نظر شما بهترین راههای بالابردن اعتماد بنفس در کودکان به ويژه در سنین بسیار پایین (حتی قبل از یک سالگی) چه چیزهایی است؟

این مساله ای است که این روزها برایم بسیار مهم است.

گاهی باید حرکت کرد. باید انرژی داشت. هر چه حرکت نکنیم اینرسی سکونمان بیشتر می شود. به تنبلی بیشتر و بیشتر عادت می کنیم. شاید این خود نوعی اعتیاد باشد که امروز بدجوری در ایران همه گیر شده است.

فوتبال در ایران ابزار سیاست است. به همین دلیل همیشه باید وابسته باقی بماند و باشگاهها نباید استقلال اقتصادی داشته باشند. در چنین شرایطی روند فوتبال تابع استراتژیهای خاص سیاسی است که در سطح ویژه ای که هیچ کس تصمیم گیرندگان آن را نمی بیند، تعریف می شود. سطح دوم مدیران باشگاهها هستند که مجریان استراتژیهای از پیش تعیین شده سطح اولند و سطح سوم مربیان و بازیکنانی که در این شرایط هیچگاه نمی توانند برای فوتبال نقش تعیین کننده ای داشته باشند.

این مطالب بخشی از تحلیلی بود که حدود یک هفته پیش مجید جلالی در یکی از برنامه های شبکه تهران ارائه کرد.

مدتهاست که احساس می کنم چیزی گم کرده ام و شاید بهتر بگویم، انگار همه ما چیزی گم کرده ایم. وقتی از صبح از خانه خارج می شویم، در خیابان با دیگران صحبت می کنیم. به محل کار خود می رویم و به همین ترتیب، کارهای روزمره خود را انجام می دهیم، گاهی احساس خلائی خاص کمی آزارمان می دهد.

گاهی فکر می کنم کشور ما در جهان گم شده است و به تبع آن ما هم گم شده ایم. دنیای امروز، ذهنی متفاوت، منش و برخوردی متفاوت را طلب می کند. رفتاری که فارغ از خوب و بدش، با آن بیگانه ایم. چون فاصله گرفته ایم، از همه جا.

و شاید همه نادانسته، در جستجوی خودمان هستیم.