پرستش، آیین زیبایی است که بشر از دیرباز و به رسم سپاس از پروردگار خویش بجای آورده است. پروردگاری چنان عظیم و بلندمرتبه که به هر بنده ای اجازه داده آنچنان که دوست می دارد و آنچنان که می تواند عشق خود را به خالق خویش ابراز کند، با دلی پاک و بی ریا، صدایش زند.

 چندی پیش خانقاه صوفیان با خاک یکسان شد و بسیاری از ایشان به بند کشیده شدند.

شاید باید خدا را بگونه ای پرستید که دیگران دوست دارند.